aXXXIII Niedziela zwykła, rok A – 15 listopada 2026 r.

1. Z kalendarza liturgicznego: Dziś przypada światowy dzień ubogich; 17 listopada wspomnienie św. Elżbiety Węgierskiej; 18 listopada wspomnienie bł. Karoliny Kózkówny; 20 listopada wspomnienieśw. Rafała Kalinowskiego; 21 listopada wspomnienie Ofiarowania Najświętszej Maryi Panny.
2. Jak co roku organizujemy rekolekcje dla młodzieży męskiej – uczniów szkół średnich oraz studentów, którzy być może noszą się z zamiarem wstąpienia do naszego seminarium. Rekolekcje pod hasłem: „To jest Pan! – rekolekcje ze Umiłowanym Uczniem” odbędą w dniach 27-29 listopada. Możliwość zgłoszenia jedynie poprzez formularz dostępny na naszej stronie internetowej oraz na facebooku.
3. W przyszłą niedzielę uroczystość Jezusa Chrystusa, Króla Wszechświata – ostatnia niedziela roku liturgicznego, patronalne święto Akcji Katolickiej i Katolickiego Stowarzyszenia Młodzieży.
4. W sobotę 21 listopada, podczas Dnia Otwartego Notariatu, w godzinach od 10.00 do 16.00 w Urzędzie Miejskim w Sandomierzu, notariusze będą udzielać informacji dotyczących m.in. testamentów, dziedziczenia, darowizn, nieruchomości i spraw rodzinnych.
5. Informujemy, że przyjmujemy intencje mszalne na rok 2027. Intencje na wszystkie dni roku (uroczystości, niedziele i dni powszednie) można zamówić w zakrystii kościoła, natomiast dodatkowo istnieje możliwość zamawiania intencji na dni powszednie poprzez stronę internetową: https://wsdsandomierz.pl/zamow-msze-swieta/.  Na tej samej stronie internetowej istnieje także możliwość złożenia ofiary: (1) na potrzeby kościoła; (2) na potrzeby seminarium oraz (3) niedzielnej ofiary „na tacę”. Przy wyjściu z kościoła znajdują się także foldery z kodami QR odnoszącymi do tych informacji.
6. Dobroczyńcom naszego kościoła i Seminarium dziękujemy serdecznie za wsparcie, tak duchowe jak i materialne, które otrzymujemy. Podczas ostatniej zbiórki do puszek na Kościół w potrzebie zebraliśmy 806 zł.
7. Wszystkim obchodzącym w tym tygodniu imieniny, rocznice, jubileusze składamy najserdeczniejsze życzenia.
8. Módlmy się w intencji nowych i świętych powołań kapłańskich do naszej diecezji: Boże miłosierny, daj Kościołowi swemu wielu gorliwych i świętych kapłanów! Wybierz i powołaj ich sam spośród ludu swego, aby żaden niepowołany między nimi się nie znalazł, a żaden powołany przez Ciebie nie został pominięty! Kształtuj ich sam łaską Ducha Świętego, jak niegdyś przysposobiłeś przez Niego Apostołów. Niech prawdę Twoją i Twoje nakazy głoszą słowem, przykładem i życiem! Niech pracują w Twojej winnicy bez znużenia, oczekując w pokorze wysiłków swej pracy tylko od Ciebie i nie szukają niczego prócz twojej chwały! Wzbudź na nowo w Kościele swego Ducha, którego wylałeś na Apostołów.

Katecheza, 15 listopada 2026.

Czyściec – oczyszczenie w ogniu Bożego miłosierdzia

W Apokalipsie św. Jana czytamy o niebieskim Jeruzalem, do którego „nic nieczystego nie wejdzie” (Ap 21,27). Słowa te przypominają nam, że niebo jest miejscem pełnej jedności z Bogiem, który jest doskonałą miłością. Aby człowiek mógł w pełni uczestniczyć w tej miłości, musi zostać oczyszczony ze wszystkiego, co jest z nią sprzeczne. Co jednak dzieje się z człowiekiem, który umiera pojednany z Bogiem, ale nadal nosi w sobie skutki popełnionych grzechów? Czy może wejść do nieba, jeśli jego miłość nie jest jeszcze doskonała?

Każdy z nas doświadcza własnej słabości. Nawet jeśli staramy się żyć blisko Boga, zdarza nam się postępować egoistycznie, kierować zazdrością, gniewem czy pychą. Popełniamy grzechy, za które później żałujemy i prosimy Boga o przebaczenie. W sakramencie pokuty Bóg rzeczywiście przebacza nam grzechy. Nie oznacza to jednak, że wszystkie ich skutki natychmiast znikają. Człowiek, któremu przebaczono, może nadal zmagać się ze złymi przyzwyczajeniami, nieuporządkowanymi pragnieniami czy trudnością w okazywaniu miłości. Można to porównać do rany. Nawet kiedy ustanie to, co ją spowodowało, potrzeba jeszcze czasu, aby całkowicie się zagoiła. Podobnie jest z naszym życiem duchowym. Przebaczenie usuwa winę, ale człowiek może nadal potrzebować wewnętrznego uzdrowienia i oczyszczenia.

Kościół naucza, że ci, którzy umierają w przyjaźni z Bogiem, ale nie są jeszcze całkowicie oczyszczeni, przechodzą po śmierci ostateczne oczyszczenie, które nazywamy czyśćcem. Ważne jest, aby dobrze to zrozumieć. Czyściec nie jest miejscem, w którym człowiek otrzymuje drugą szansę na zbawienie. Nie jest również czymś pośrednim między niebem a piekłem, gdzie dopiero rozstrzyga się jego wieczny los. Dusze czyśćcowe są już pewne zbawienia. Potrzebują jednak oczyszczenia, aby mogły w pełni cieszyć się obecnością Boga. Święty Paweł Apostoł pisze o człowieku, który zostanie zbawiony, „tak jednak, jakby przez ogień” (1 Kor 3,15). Kościół odczytuje te słowa jako jeden z biblijnych obrazów oczyszczenia. Nie wiemy dokładnie, jak ono przebiega. Obraz ognia pomaga nam jednak zrozumieć, że spotkanie z Bożą świętością przemienia człowieka i usuwa z niego wszystko, co nie jest zgodne z miłością.

Kiedy myślimy o czyśćcu, często wyobrażamy sobie przede wszystkim cierpienie i karę. Tymczasem warto spojrzeć na niego również z perspektywy Bożej miłości. Bóg pragnie naszego zbawienia. Nie zadowala się jednak tym, aby człowiek jedynie uniknął potępienia. Chce, abyśmy byli całkowicie wolni od grzechu i zdolni do doskonałej miłości. Wyobraźmy sobie człowieka, który przez wiele lat zmagał się ze swoimi słabościami. Kochał Boga, ale nie zawsze potrafił odpowiedzieć na Jego miłość. Popełniał grzechy, ranił innych, czasami kierował się egoizmem. Przed śmiercią pojednał się z Bogiem, ale jego serce nadal potrzebowało oczyszczenia. Bóg nie odrzuca takiego człowieka. Przeciwnie, w swoim miłosierdziu doprowadza do końca dzieło jego uświęcenia. Nie oznacza to, że oczyszczenie jest pozbawione cierpienia. Kościół mówi o karach czyśćcowych. Możemy jednak rozumieć to cierpienie w świetle wielkiego pragnienia pełnego zjednoczenia z Bogiem i uwolnienia od wszystkiego, co jeszcze temu przeszkadza. Czyściec przypomina nam więc, że Boże miłosierdzie nie tylko przebacza grzechy, ale również uzdrawia człowieka z ich skutków.