|
30 VI 1818 roku bullą "Ex imposita Nobis" papież Pius VII powołał
do istnienia diecezję sandomierską. Już pierwszy biskup
sandomierski Szczepan Hołowczyc w 1819 roku podjął starania o
utworzenie Seminarium diecezjalnego, ale uskutecznił je dopiero
drugi biskup sandomierski, Adam Prosper Burzyński. Po
skompletowaniu kadry profesorskiej i przyjęciu pierwszych kandydatów,
dnia 7 Xl 1820 roku zainaugurował uroczyście pierwszy rok nauki. Z
braku odpowiednich lokali umieszczono je tymczasowo w Domu Księży
Emerytów, obok dzwonnicy katedralnej. Seminarium funkcjonowało tam
aż 84 lata. Budynek jednak nie był w stanie pomieścić wszystkich
alumnów i część z nich musiała mieszkać poza Seminarium. W
1903 roku rząd rosyjski zlikwidował klasztor benedyktynek przy
ulicy Gołębickiej (obecnie Żeromskiego), a budynki klasztorne miał
zamiar przeznaczyć dla urzędów powiatowych. Wówczas Biskup
Aleksander Zwierowicz zwrócił się z prośbą o oddanie
poklasztornych budynków dla Seminarium, a na cele rządowe
zaproponował przekazanie dotychczasowego budynku seminaryjnego. Rząd
zgodził się i w 1904 roku Seminarium Duchowne przeniosło się w
obecne miejsce.
|
