|
Zadaniem formacji seminaryjnej jest rozwijanie w alumnach wymiaru ludzkiego osobowości. Ten wymiar zostaje wzbogacony dzięki odpowiednim warunkom i atmosferze panującej w Seminarium. Formacja seminaryjna ma zatem stworzyć stosowne warunki sprzyjające temu procesowi.
Fundamentem seminaryjnej formacji ludzkiej jest tajemnica wcielenia Syna Bożego, "który stał się do nas podobny we wszystkim oprócz grzechu" (Flp 2, 7). Kandydat do kapłaństwa powinien starać się odtworzyć w sobie ludzką doskonałość jaśniejącą w Synu Bożym tak, aby dla innych był pomostem w spotkaniu z Jezusem Chrystusem. Bez odpowiedniej formacji ludzkiej cała formacja kapłańska byłaby pozbawiona swego niezbędnego fundamentu.
1. Doskonalenie charakteru
Przygotowanie do kapłaństwa związane jest nierozerwalnie z pracą nad doskonaleniem dojrzałego człowieczeństwa. Stopień intensywności tej pracy jest jednym ze znaków powołania. Doskonalenie charakteru polegające na wyzbyciu się wad i nałogów oraz nabywaniu zalet i rozwijaniu talentów jest nie do pomyślenia bez ascezy, która jest wyrazem pokuty i pragnienia wewnętrznej przemiany.
2. Kształtowanie dojrzałej osobowości
Mając na uwadze podejmowaną posługę, przyszli kapłani winni rozwijać w sobie zespół ludzkich cech koniecznych dla kształtowania osobowości zrównoważonych, silnych i wolnych, zdolnych dźwigać ciężary duszpasterskiej odpowiedzialności. Konieczne jest zatem wychowanie do umiłowania prawdy, rzetelności i prawości, wierności danemu słowu, wychowanie do szacunku dla autorytetu i każdej osoby, do odpowiedzialnego korzystania z wolności, do prawdziwego współczucia, do konsekwentnego postępowania, a szczególnie do zrównoważonego sądu i kultury osobistej w zachowaniu (Adhortacja apostolska Jana Pawła II, Pastores dabo vobis, nr 43). Te cechy powinny być pogłębiane przez cały czas formacji.
3. Wychowanie do miłości - warunkiem pełnego człowieczeństwa
Warunkiem osiągnięcia dojrzałości osobowej jest świadomość, że centralne miejsce w ludzkim życiu zajmuje miłość (Pastores dabo vobis, nr 44). Człowiek nie może żyć bez miłości - pozostaje dla siebie istotą niezrozumiałą i jego życie jest pozbawione sensu, jeśli nie objawi mu się Miłość, jeśli nie spotka się z Miłością, jeśli nie znajdzie w Niej żywego uczestnictwa.
Powołani do kapłaństwa, co związane jest z charyzmatem celibatu, powinni posiąść głęboką, żywą i osobową miłość do Jezusa Chrystusa, która daje wyraz przez całkowite oddanie siebie Chrystusowi oraz Kościołowi. Miłość ta przybiera postać oddania się ludziom w różnorakich okolicznościach i w sytuacjach posługi duszpasterskiej.
4. Wychowanie do odpowiedzialnej wolności
Formacja ludzka wymaga autentycznej i solidnej formacji do wolności, która polega na konsekwentnym i szczerym posłuszeństwie wobec powołania. Tak pojęta wolność prowadzi alumna do panowania nad sobą, do zdecydowanego zwalczania wad charakteru, przezwyciężania różnych form egoizmu i indywidualizmu, do otwarcia się na innych, do ofiarnego oddania się na służbę bliźnim. Panowanie nad sobą jest szczególnie ważne ze względu na konieczność dochowania wierności powołaniu i zobowiązaniom z niego płynącym.
Wszystko w Seminarium musi być wypełniane dobrowolnie, z wewnętrznego przekonania i miłości do Chrystusa i Kościoła. Zasady życia seminaryjnego i wynikające z nich zadania służą do właściwego kształtowania sumienia kandydata do kapłaństwa. Kandydat bowiem, jeśli ma wiernie wypełniać swoje zobowiązania wobec Boga i Kościoła, a także mądrze kierować sumieniami wiernych, powinien przyzwyczaić się do słuchania głosu Boga, który przemawia do niego w głębi serca, oraz do pełnego miłości i wytrwałego posłuszeństwa jego woli (Pastores dabo vobis, nr 44).
5. Kontakty z ludźmi
Szczególnie ważna jest zdolność do utrzymywania więzi z innymi. Alumn powołany, by ponosić odpowiedzialność za wspólnotę i być człowiekiem posługi jednania (2 Kor 5, 18) i tworzenia jedności, powinien być szczery w słowach i intencjach, roztropny i dyskretny, wielkoduszny i gotowy do służby innym, zdolny utrzymywać otwarte i braterskie kontakty z bliźnimi, gotów zawsze rozumieć, przebaczać i pocieszać. Cechy te powinny wyrażać się w szacunku okazywanym każdemu człowiekowi, w braterskim odnoszeniu się do siebie nawzajem oraz w dawaniu świadectwa życia chrześcijańskiego w kontaktach z ludźmi świeckimi.
Formacja ludzka nie tylko służy kształtowaniu dojrzałej osobowości alumna, ale uzdalnia go również do głębokiego utożsamienia się z powołaniem i wartościami ewangelicznymi, do zmiany wewnętrznej, a nie tylko zewnętrznej, realnej, a nie tylko pozornej.
|
